پنج سفرنامه يا سفر به اقليم عشق ( فارسى ) — الصفحة ٤١٢

[ متن سفرنامه عتبات عاليات ]

و آلت رسيدن به معارج عزت و سعادت آدميت را از كسى منع نفرموده و هر گاه كسى را آن آلت نداده از او نيز تكليفى نخواسته و تكلف مجازات بر وى نگماشته تا صالحان كه به ذوق و اختيار راه صلاح پيش گرفته به مدارج عاليه توانند عروج نمود .

و آنان كه به دنائت و رذالت « 1 » سريرت موصوف برخود واضح شمارند ، كه از پستى همت ، خود را در حضيض بى سعادتى افكنده و با تيشه هواپرستى ريشه عقايد خود را بريده و بال پرّش خود را با مقراض يك روزه بينى و از فكر معاد و مآل انديشى باز مانده ، چيده تا روزى اگر از شرمسارى و انفعال سر به زير ماند و در افعال و كردار ناشايست چيره و پايمال گردد ، ملامت نتواند كردن ، مگر نفس خبيث خود را و از دست غير خود ننالد كه هر چه بر او آمد از خودش بود و غيرى بر او تطاول نكرده . [ 6 ] و خيانتش به ظلمت نفسى برآيد همچنان كه بابش آدم و مادرش حوا به اين روز افتادند . « قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا » « 2 » باز لطف بى پايانش را نگر .

كرم بين و لطف خداوندگار * گنه بنده كرده است او شرمسار « 3 »

كه مذكر مىفرستد و دعوت بانابت مىفرمايد و طريق توبت و انابت نموده كه « وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ » . « 4 » كه هر گاه جاهلى از طريق هوا خواهى يا بى باكى و سفاكى سيرى نموده باشد به حقش رسانند و شفاعتش كنند و در راه خدا به او بياموزند و او را به طريق آشتى آشنايش كنند تا حتىالمقدور ، از بخشش رحمت‌هاى خداى غفور ممنوع و مهجور نگردد .

و پاره از مخصوصين بارگاه قدس ربوى را به اين امتياز ممتاز و به اين شرافت سرفراز گردانيده تا گمشدگان در نمانند . و دور افتادگان خود را به قافله رهروان برشناسند و به چاه ضلالت افتادگان استخلاصى جهت خود فراهم نمايند . « وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا » « 5 » و اين نهايت فضل

( 1 ) . اصل : رزالت ( 2 ) . الاعراف ، آيه 23 . « گفتند : پروردگارا ما به نفس خود ستم كرديم » . ( 3 ) . سعدى شيرازى ، گلستان ، ديباچه . ( 4 ) . زمر ، آيه 54 . « به سوى پروردگار خويش بازگرديد » . ( 5 ) . آل عمران ، آيه 103 . « وهمگى به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد » .