هداية الأصول ( شرح فارسى باب حادى عشر ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

[ مبحث اوّل در بيان نبوّت نبىّ است - صلّى اللّه عليه و آله ]

« بنشان اصحاب مرا ده ده . » و جابر ايشان را نشاند به طريقى كه مذكور شد ؛ و اصحاب پيغمبر خوردند از آن بزغاله و صاع جو كه نان شده بود تا آنكه همه سير شدند .

و معجزهء ديگر ، تسبيح گفتن سنگريزه در كف پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - است « 1 » . و معجزات ظاهر بر دست پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - زياده از آن است كه توان شمرد در اين مختصر .

و ادّعى النبوّة ؛ فيكون صادقا و إلّا لزم إغراء المكلّفين بالقبح ؛ فيكون محالا . « 2 »

يعنى محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - دعوى نبوّت كرد ؛ و هركس كه ظاهر شود بر دست آن‌كس معجزه و دعوى نبوّت كند ، پس آن‌كس صادق است در دعوى و رسول حقّ است . پس محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - صادق است در دعوى خود و رسول حقّ است .

امّا ثبوت صغرى - يعنى آنكه محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - دعوى نبوّت كرد - ظاهر است به تواتر مخالف و موافق .

و امّا ثبوت كبرى - يعنى كلّ آن‌كس كه ظاهر شود بر دست او [ 29 ] معجزه و دعوى « 3 » نبوّت كند ، صادق است در دعوى خود و رسول حقّ است - از براى آنكه معجزه دلالت مىكند بر تصديق اللّه تعالى بر دعوىاى كه پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - كرد ؛ و هركس را كه اللّه تعالى تصديق كند بر قول او ، شكّى نيست كه آن‌كس صادق است ؛ كه اگر صادق نباشد ، لازم مىآيد اغراى مكلّفين به قبح ؛ و اغراى مكلّفين به قبح ، قبيح است به حسب عقل . پس اغراى بر اللّه تعالى محال باشد . اين است « 4 » حاصل كلام مصنّف - قدّس اللّه سرّه - .

الثانى : فى وجوب العصمة . العصمة لطف خفىّ يفعله اللّه تعالى

( 1 ) . س : - است . ( 2 ) . س : - فيكون محالا . ( 3 ) . س : دعوت . ( 4 ) . س : - اين است .