خلاصه الغدير در هزار نكته ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

165 - اشعار دعبل در محضر حضرت رضا ( ع )

اين بيت را كه خواندم حضرت رضا ( ع ) چنان گريست كه از هوش رفت خدمتگزارانش اشاره كردند آرام گير ، من خاموش شدم . حضرت كه به هوش آمد فرمود : بخوان دوباره خواندم به اين بيت كه رسيدم حضرت از هوش رفت ، خادم اشاره كرد ، من آرام شدم ، ساعتى گذشت حضرت فرمود بخوان من قصيده را تا آخر ادامه دادم ( كه ادامه آن به‌قرار زير است . )

فلو لا الّذى ارجوه فى اليوم اوغد * لقطّع قلبى اثرهم حسراتى

خروج امام لاث 4 ق محالة خارج * يقوم على اسم اللّه و البركات

يميّز فينا كلّ حقّ و باطل * و يجزى على النّعماء و النّقمات

ساقصر نفسى جاهدا عن جدالهم * كفانى ما القى من العبرات

فيا نفسى طيبى ثمّ يا نفسى ابشرى * فغير بعيد كلّ ما هوآت

فان قرب الرّحمن من تلك مدتى * و اخرّ من عمرى لطول حياتى

شفيت و لم اترك لنفسى رزية * و روّيت منهم منصلى و قناتى

فمن عارف لم ينتفع و معاند * يميل مع الاهواء و الشّبهات

قصارى منهم ان اموت بغصّة * ترددّ بين الصّدر و اللّهوات

كانّك بالاضلاع قد ضاق رحبها * لما ضمنت من شدّة الزّفرات

( ياقوت حموى در معجم الادباء 4 / 196 )

آموزشگاههاى قرآن از تلاوت آن تهى شد و خانهء نبوت ويران شد .

خاندان پيامبر را خيف منى و به ركن و عرفات و در مروه منزل‌ها بود .

خانه‌هائى كه متعلق به على و جعفر و حمزه و سجاد پيشانى پينه‌بسته داشت .

خانه‌هائى كه ويران از بارانهاى بسيار رحمت است نه از گذشت روزگاران

بايستيد تا از خانه‌هاى بىصاحب بپرسيم چندگاه است كه روزگار نمازها و روزهاشان به سر آمده است .

و آنها كه غربت از وطن پراكنده‌شان كرد كجا رفتند ؟