امين شريعت : ويژه نامه همايش رونمايي از كتاب المقاصد العلية في المطالب السنية ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٥

اثر بىنظير علّامه « 1 » سيد عبداللّه حسينى

ناتوان يافت از علاجِ پسر * زمره زبده زمينى را

عاقبت زد ز يأس و استيصال * بابِ علامه امينى را

عجز را نامه‌اى به شيخ نوشت * واندر آن شرحِ ماجرا را داد

با هزار التماس و لابه و عجز * او ز علّامه جست استمداد

گفت : يا شيخ ، در ضمير ، مرا * اعتقادى به دين و مذهب نيست

نه شناسم خدا نه پيغمبر * هيچ كس مثلِ من مذبذَب نيست

ليك در الغديرِ خود ، اى شيخ * از على گفته‌اى و اعجازش

اينك اين من ، و اين گره در كار * به امامت بگو كند بازش

نامه را كرد مهر تا قاصد * برَدَش تا سراى علّامه

قاصد آورد نامه را فوراً * شب شتابان براى علّامه

تا كه علّامه نامه‌اش را خواند * حالِ علّامه منقلب گرديد

پشتِ آن نامه بى سلام و دعا * با يقين و به دور از ترديد

با توكّل نوشت : « مولايم * پسرت را شفاى عاجل داد » !

نامه را باز ، مهر و امضا كرد * پس به آن قاصدِ مراسل داد

تا كه قاصد گرفت و راهى شد * در دلِ شب به سوى قصرِ وزير

شيخ ، پاى برهنه راه افتاد * در نجف سوى بارگاهِ امير