امين شريعت : ويژه نامه همايش رونمايي از كتاب المقاصد العلية في المطالب السنية ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩
ياد باد آنكه سرِ كوى تو ام منزل بود
ياد باد آنكه سرِ كوى تو ام منزل بود
ياد باد آنكه سرِ كوى تو ام منزل بود
آنچه مىخوانيد ، گفتگويى است با مرحوم آية اللّه سيد مرتضى نجومى ، كه در ويژه نامه روزنامه رسالت به تاريخ يكشنبه 12 تير 1367 منتشر شد .
ياد باد آنكه سرِ كوى تو ام منزل بود * ديده را روشنى از خاك درت حاصل بود
در دلم بود كه بى دوست نباشم هرگز * چه توان كرد كه سعى من و دل باطل بود
ذكرِ جميلِ علامه بزرگوارِ ما ، آية اللّه امينى ، كه در افواهِ عوام و خواص افتاده ، و صيتِ عظمتش كه به شرق و غرب رفته ، بالاتر و والاتر از آن است كه به زبانِ اين بنده كم مايه بازگو شود ، اما اين خود براى من توفيقى و عنايتى الهى است . سخن درباره آن بزرگمرد چه بسيار گفته‌اند ، اما آن قدر گفتنى مانده است كه نيازى به بازگو كردن گفته‌ها و تكرار مكررات نيست .
نوشته انسانى ، بايد منتِجِ نتيجه‌اى جديد و مفيدِ فايده‌اى نو و نگفته باشد . خداوند را سپاسگزارم كه « همه قبيله من عالمان دين بودند » ، اما از آن وقت كه دست راست و چپ خود را شناختم در عالم نور ، تقوى ، علم ، توجه به خدا و عرفانِ مرحوم پدرم افتادم . از او چه بگويم كه سر تا پا و در همه حال ، مردى خدايى بود و نشست و برخاستش همه خدايى بود . من در مدت عمرم كسى را نديدم مثل او نماز بخواند . از معاشرت با او غرق عالمى بودم بيرون از دنياى آنان كه در اطراف من به رفت و آمد بودند ، حتى افراد خانواده . بهترين درس‌ها را به من داد و من بيشترِ دروس سطحم را نزد او خواندم . اما كثرت رفت و آمدِ علاقمندان مرحوم پدرم در منزل ، مانع بزرگى براى درس و بحث من بود ؛ در فكر بودم كه به نجف اشرف هجرت كنم . چه بسيار كتب عربى و اسلامى را ديده بودم و حتى قصائد بزرگ عربى را اعراب مىگذاردم . اغلب