اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧

الباب الثامن و الثلثون فى طلب السعادة و ذكر الخير

متحلى شود هم شرف مكارم دنيا يافته باشد ، يعنى ثنا و ذكر ستوده ، و هم فضايل آخرت ، يعنى ثواب .

( 15 ) خالطوا النّاس مخالطة ان متّم معها بكوا عليكم و ان عشتم حثّوا اليكم . ترجمه : با مردمان مخالطت كنيد ، چنان كه اگر بميريد بر شما بگريند ، و اگر بزييد بشما مايل شوند .

( 16 ) اعلموا انّ المعروف مكسب حمدا ، و معقّب مجدا .

ترجمه : بدانيد كه نيكويى ستايش آرد ، و بزرگوارى در عقب بگذارد .

( 17 ) بلّغنى مبالغ من عنيت [ به ] ، فانعمت عليه ، و رضيت عنه ، و اعشته حميدا ، و توفّيته سعيدا . ترجمه : مرا بجاى كسانى رسان كه معنى باشى به كار ايشان ، و نعمت كرده باشى بريشان ، و ازيشان راضى شده ، پس ستوده زندگانى داده ، و سعيد وفات كرده .

( 18 ) كن لى كما تكون للصّالحين ، و حلّنى لديك حلية المؤمنين ، و اجعل لى لسان صدق فى الغابرين ، و ذكرا ناميا فى الآخرين ! ترجمه : با من چنان باش خدايا كه با صالحان باشى ، و مرا بحليت مؤمنان متحلى كن ، و مرا ذكرى بخير بخش در ميان مردمان كه بعد ازين باشند .

( 19 ) فهم الفائزون بالعواقب الحسنى فى الآخرة و الاولى .