اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٣

الباب السادس و الثلثون فى خصائل السادات و صفات اهل « 1 » الخير

تغرّه المطامع . ترجمه : مستحق مهترى كسى بود كه حيلت نكند ، و فريب نياورد ، و طمع او را مغرور نكند .

( 8 ) من ساس نفسه بالصّبر على جهل النّاس ، صلح لان يكون سائسا . ترجمه : هر كه بصبر خويشتن را نگاه دارد بر جهل مردمان ، شايستگى ضبط و سياست مردم داشته باشد .

( 9 ) السّيّد من عمّت يده و رجى غده . آلة الرّياسة سعة الصدر ، و كتمان البرّ . ترجمه : سيد كسى بود كه نعمت او عام بود ، و فرداى او اميدوار .

آلت مهترى فراخى دل و پوشيدن نيكوكارى باشد .

( 10 ) من غلب لسانه امّره قومه . من كثرت نعم اللّه عليه كثرت حوائج النّاس اليه . ترجمه : هر كه زبان نگاه دارد قوم او او را امير خود كنند . هر كه نعمت خدا برو بسيار بود حاجات مردم به دو بسيار بود .

( 11 ) الشّرف بالعلم و الادب ، لا بالاصل و النّسب . ترجمه :

شرف بعلم و ادب بود ، نه باصل و نسب .

( 12 ) لا سودة مع انتقام . ترجمه : مهترى با كينه كشيدن جمع نيايد .

( 13 ) التّبرّع بالمعروف و الاعطاء قبل السؤال من اكبر السّؤدد .

ترجمه : نيكويى كردن بىطلب عوضى ، و عطا دادن پيش از سئوال ، از بزرگترين مهتريها بود .