اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

الباب الرابع و الثلثون فى مجالسة العلماء و الاخيار

ان لم يحرقك من شرار ناره علّقك من نتنه . ترجمه : مثل همنشين نيك مثل عطار بود ، اگر تو را عطر ندهد بوى خوش او به تو بازگيرد . و مثل همنشين بد مثل آهنگر بود ، اگر آتش او تو را نسوزد بوى ناخوش [ او ] در تو گيرد .

( 5 ) اطلبوا الفضل عند الرّحماء من امّتى ، تعيشوا فى اكنافهم .

ترجمه : فضل از رحيمان امت من طلبيد ، تا در پناه ايشان زندگانى كنيد .

( 6 ) اذا احبّ اللّه عبدا ، القى محبّته فى الماء ، فلا يشربه احد الّا احبّه . و اذا ابغض عبدا ، القى بغضه فى الماء ، فلا يشربه احد الّا ابغضه . ترجمه : چون خداى بنده‌اى را دوست دارد ، دوستى او در آب اندازد ، هيچكس آب نخورد الا كه او را دوست دارد . و چون بنده‌اى را دشمن دارد ، دشمنى او در آب افكند ، هيچكس آب نخورد الا كه او را دشمن دارد .

( 7 ) احبّ للنّاس « 1 » ما تحبّ لنفسك تكن مؤمنا ، و احسن مجاورة من جاورك تكن مسلما ! ترجمه : بمردمان آن خواه كه به خود خواهى تا مؤمن باشى ، و با كسى كه در جوار تو باشد نيكويى كن تا مسلمان باشى !

( 8 ) التمس الجار قبل شراء الدّار ، و الرّفيق قبل الطّريق . ترجمه :

اول همسايه طلب كن بعد از آن سراى بخر ، و اول همراه طلب كن پس راه پيش گير .

( 1 ) - اصل : الناس .