اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

الباب الخامس و العشرون فى الحلم و العفو و كظم الغيظ

گناه بزرگ بيامرزد . حلم دهن بند بيخرد باشد .

( 14 ) الحلم و الاناة توأمان ينتجهما علوّ الهمّة . السّخط عار ، و الغضب نار . ترجمه : حلم و آهستگى دو هم‌شكم‌اند ، كه از علو همت زايند .

ناخشنودى عار بود ، و خشم سبب عذاب .

( 15 ) الحدّة نوع من الجنون ، لانّ صاحبها يندم ، و ان لم يندم فجنونه مستحكم . ترجمه : تيزى نوعى از ديوانگى باشد ، از جهت آنكه صاحبش پشيمان شود ، پس اگر پشيمان نشود ديوانگى [ او ] مستحكم باشد .

( 16 ) الحلم « 1 » عشيرة ، الحلم عطاء ساتر . لا شيىء امقت من الغضب . ترجمه : حلم بجاى خويش و عشيرت بود ، حلم پوشندهء عيبها بود .

هيچ مردم را دشمن روى نگرداند مگر خشم .

( 17 ) اوّل عوض الحليم من حلمه انّ النّاس انصاره على الجاهل .

ترجمه : اول عوض حليم از حلم او آن بود كه مردمان يارى او كنند بر جاهل .

( 18 ) العفو زكات الظّفر . اذا قدرت على عدوّك ، فاجعل العفو شكرا لقدرتك ! ترجمه : عفو زكات ظفر است . چون بر دشمن ظفر يا بى ، عفو را شكر قدرت خود كن !

( 19 ) الجود حارس الاعراض ، و السلوّ غرضك ممّن غدر ، و الاستشارة عين الهداية . ترجمه : جود پاسبان عرضها بود ، و تسلى غرض تو از آنكه غدر كنند ، و مشاورت عين راه راست يافتن .

( 1 ) - اصل : الحليم .