اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

الباب الرابع و العشرون فى حسن الخلق و مكارم الاخلاق

سَلامٌ عَلَيْكُمْ ! ترجمه : و دفع ميكنند بنيكى بدى را ، و از آنچه ايشان را روزى داده‌ايم نفقه ميكنند . و چون نافرجام شنوند « 1 » از آن اعراض كنند ، و گويند « 2 » :

ما راست عمل ما و شما را عمل شما ، سلامت باد شما را ! يعنى : بخوش خويى از آن در گذرند « 3 » .

( 5 ) حسن الخلق نماء . لا حسب كحسن الخلق . انّ احسن الحسن الخلق الحسن ، البرّ حسن الخلق . من سعادة المرء حسن الخلق . ترجمه :

خوى خوش سبب فزودن باشد . هيچ حسب و هنر چون خوى خوش نبود . بهترين چيزى خوى خوش بود . نيكويى خوش خويى است . از نيكويى مرد باشد خوش خويى او .

( 6 ) تخلّقوا باخلاق اللّه ! انّ اكثر النّاس [ يدخلون ] الجنّة بتقوى « 4 » اللّه و حسن الخلق « 5 » . ترجمه : خلق خدا گيريد در كارها ! بيشترين مردم را كه در بهشت برد پرهيزكاريست و خوش خويى .

( 7 ) قال اللّه تعالى : هذا دين ارتضيته لنفسى ، و لا يصلحه الّا السّخاء و حسن الخلق ، فاكرموه بهما ما صحبتموه « 6 » ! ترجمه : خداى ميگويد : اين دينى است كه براى خود « 7 » اختيار كرده‌ام ، و آن را اصلاح نياورد الا خوش خويى و جوانمردى ، پس اين را بدين دو چيز گرامى داريد تا برين دين باشيد !

( 1 ) - اصل : شنويد . ( 2 ) - اصل : گوييد . ( 3 ) - اصل : درگذريد . ( 4 ) - اصل : تقوى . ( 5 ) - متن نادرست است و گويا چنين بايد باشد : و ما يدخل اكثر الناس الجنة ، تقوى اللّه و حسن الخلق . ( 6 ) - اصل : صحبتموها . ( 7 ) - اصل : تو .