اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٦

من كلام الحكماء و الدعاة

گريستن تو نتواند بود ، پندار كه گرسنگى نوعى بيماريست كه مردم از آن بميرد ، و صبر كن تا بميرى ! اين جزع چيست !

( 35 ) و كتب بعض الملوك الى ناسك يامره برفع حوائجه اليه .

فكتب النّاسك اليه : رفعت حوائجى الى مولاى ، فما اعطانى منها قبلت ، و ما امسك عنّى قنعت . ترجمه : پادشاهى بزاهدى نبشت كه حاجتها به من بردار ! زاهد بنوشت كه : حاجتها به خداوند خود برداشته‌ام ، آنچه بداد قبول كردم ، و آنچه باز داشت قانع شدم .

( 36 ) اطول النّاس غما الحسود ، و اهناء هم عيشا القنع ، و اصبرهم على الاذى الطّامع ، و اخفضهم عيشا ارفضهم الدّنيا .

ترجمه : از همهء مردمان حسود پرغم‌تر بود ، و قانع گوارنده عيش‌تر ، و طامع رنج كشنده‌تر ، و كسى كه دنيا فرو گذارد خوش عيش‌تر .

( 37 ) و سئل بعضهم : ما يذهب العلوم من قلوب العلماء بعد اذ وعوها و عقلوها ؟ فقال : الطّمع و شره النّفس و طلب الحوائج من اهل الدّنيا . ترجمه : از بزرگى پرسيدند كه : چيست آنكه علوم از دلهاى علما ببرد بعد از آنكه حفظ كرده باشد و دريافته ؟ گفت : طمع و شره نفس و طلب حاجت از اهل دنيا .

( 38 ) من عجيب امر الانسان انّه لو نودى بدوام البقاء فى ايّام