اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

الباب الثامن عشر فى آفات الحرص و الطمع

( 4 ) وَ يا قَوْمِ ! أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ ، وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ ، وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ! بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ ، إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ . ترجمه : اى قوم ! ترازو و پيمانه براستى و تمامى بدهيد ، و حق مردمان كم مدهيد و در زمين فساد مكنيد ! كه بركات و خيرى كه خدا دهد ، شما را بهتر از آن باشد ، اگر مؤمنيد .

( 5 ) من مشى منكم الى طمع فليمش رويدا ! تفرّغوا من هموم الدّنيا ما « 1 » استطعتم . ترجمه : هر كه از شما بطمعى ميرود گو آهسته‌تر رو ! كه از غمهاى دنيا فراغت طلبيد چندانكه توانيد .

( 6 ) انظروا الى من هو اسفل منكم ، و لا تنظروا الى من هو فوقكم ! فانّه اجدر ان لا تزدروا نعمة اللّه عليكم . ترجمه : به كسى نگريد كه فروتر شما بود ، به كسى منگريد كه بالاتر شما بود ! چه اين نوع سزاوارتر ، [ كه ] با نعمت خداى بر خود عيب مكنيد و ناقص شمريد .

( 7 ) اجملوا فى طلب الدّنيا ! فانّ كلّا ميسّر لما خلق له .

كاد الفقر ان يكون كفرا . ترجمه : طلب دنيا بر وجه احسن كنيد ! كه هر يك از شما ساختهء آن باشد كه او را بسوى آن آفريده‌اند . درويشى خواست كه از ناسپاسى كفر شود .

( 1 ) - اصل : من