اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

من كلام الحكماء و الدّعاة

من الخدع باللّذّات الّتى لا يامن فيها من التّبعات . ترجمه : از حكيمى پرسيدند كه نهايت عقل مردم چيست ؟ گفت : خوار داشتن دنيا و قدر دنيا در جنب نفايس آخرت ، و فرو گذاشتن آنچه در دنيا بود از فريب « 1 » بلذات كه با آن از تبعات دنياوى ايمن نباشد .

( 48 ) اعمل للدّنيا « 2 » على قدر ملبثك « 3 » فيها ، و للآخرة كذلك ! لك من دنياك ما انفقته لآخرتك « 4 » . ترجمه : بسوى دنيا عمل كن به قدر مقام خود درو ، و بسوى آخرت همچنين ! تو راست از « 5 » دنيا آن قدر كه بر آخرت نفقه كنى « 6 » .

( 49 ) ترك الدّنيا شديد ، و ترك الآخرة اشدّ منها ، و مهر الآخرة ترك الدّنيا . ترجمه : ترك دنيا سخت بود ، و ترك آخرت سخت‌تر از آن ، و مهر آخرت ترك دنيا باشد .

( 50 ) راينا من اعطى الدّنيا به عمل الآخرة ، و ما راينا من اعطى الآخرة به عمل الدّنيا . ترجمه : مىبينيم كسانى را كه دنيا ميدهند به عمل آخرت ، و نمىبينيم كه آخرت ميدهند به عمل دنيا .

( 51 ) ليس بك غنى من نصيبك فى الدّنيا و انت الى نصيبك فى الآخرة افقر . ترجمه : از نصيب خود در دنيا بىنياز نيستى ، و بنصيب خود

( 1 ) - اصل : قربت . ( 2 ) - اصل : الدنيا . ( 3 ) - اصل : ملينك . ( 4 ) - اصل : اخرتك . ( 5 ) - اصل : بر . ( 6 ) - اصل : كند .