اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

الباب الثالث عشر فى فعل الخير و التّوقّى عن الشر

خداى خويش را پرستيد ! و خير كنيد ! تا مگر رستگارى يابيد .

( 5 ) من تحرّ الخير يعطه ، و من يوق الشرّ يوقه . ترجمه : هر كه طلب خير كند او را خير دهند ، و هر كه از شر دورى جويد او را از آن نگاه دارند .

( 6 ) اهل المعروف فى الدّنيا هم اهل المعروف فى الآخرة . صنائع المعروف تقى مصارع السّوء . ترجمه : اهل نيكويى در دنيا هم اهل نيكويى باشند در آخرت ، يعنى : ثواب يابند . فعلهاى نيك از آفات وقايع باز دارد .

( 7 ) اصنع المعروف الى اهله و الى من ليس باهله . فان اصبت اهله فهو اهله ، و ان لم تصب اهله فانت اهله . ترجمه : نيكويى كن با اهل آن و با غير اهلش ، اگر اهل را يافتى خود او اهل آنست كه به او نيكى كنى ، اگر اهل نيكى را نيابى تو اهل آنى كه نيكى كنى .

( 8 ) استتمام المعروف خير من ابتدائه . خيركم خيّركم لاهله .

ترجمه : با تمام رسانيدن نيكى بهتر از ابتداى آن . بهترين شما كسى بود كه با اهل خود بهتر باشد .

( 9 ) من يزرع خيرا يحصد رغبة ، و من يزرع شرّا يحصد ندامة .

ترجمه : هر كه نيكى كارد رغبت و منفعت درود ، و هر كه بدى كارد پشيمانى درود .

( 10 ) الخير عادة ، و الشّرّ لجاجة . اطلبوا الخير عند حسان الوجوه .

ترجمه : خير عادت باشد ، و شر ستيزندگى ، يعنى : طبيعت نيك آن را به عادت نكند .