اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

الباب الثانى عشر فى التوكّل و الانقطاع الى اللّه

( 5 ) لو انّكم تتوكّلون على اللّه حقّ توكّله لرزقكم كما يرزق الطّير يغدوا خماصا و يروح بطانا . ترجمه : اگر شما بر خدا توكل كنيد چنان كه توكل بايد كرد ، شما را روزى دهد ، چنان كه مرغ را ميدهد ، كه بامداد شكم تهى بيرون آيد و شبانگاه پر باخانه شود .

( 6 ) من انقطع الى اللّه كفاه اللّه كلّ مؤنة ، و رزقه من حيث لا يحتسب .

و من انقطع الى الدنيا وكّله اليها . ترجمه : هر كه اميد از خلق ببريد ، و روى با خدا كرد ، همهء مؤنتهاى او را « 1 » كفايت كند ، و او را روزى دهد از آنجا كه اميد ندارد . و هر كه روى با دنيا كند ، خدا او را با دنيا گذارد .

( 7 ) من كان للّه كان اللّه له ، من سرّه ان يكون اغنى النّاس فليكن بما عند اللّه اوثق منه بما فى يده . ترجمه : هر كه خدا را باشد خدا او را باشد . هر كه خواهد كه توانگرترين مردمان باشد ، بايد كه [ به ] آنچه بنزديك خدا باشد واثق‌تر از آن بود كه در دست او بود .

( 8 ) ما من عبد يعتصم بى دون [ الخلق ] ، فيكيده « 2 » السّموات و الارض ، الّا جعلت له مخرجا . ترجمه : خدا ميگويد : هيچ بنده‌اى دست در من نزند ، و از خلق دورى نجويد ، الا كه اگر آسمان و زمين بكيد او برخيزند ، من او را مخرجى سازم .

( 9 ) الّذين يدخلون الجنّة به غير حساب ، هم الّذين يتوكّلون على ربّهم . ترجمه : كسانى كه در بهشت شوند حساب ناكرده ، آنان باشند كه بر خدا توكل كنند .

( 1 ) - اصل : راو . ( 2 ) - اصل : فكبده .