اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١١١

الباب الحادى عشر فى الرضا و التسليم

لم يكن ليخطئه ، و ما اخطأه لم يكن ليصيبه . ترجمه : بنده بكمال ايمان نرسد تا بداند كه آنچه به او رسيد ازو در نخواهد گذشت ، و آنچه ازو درگذشت به او نخواهد رسيد .

( 17 ) المصائب بالسّويّة مقسومة بين البريّة . من رضى برزق اللّه لم يحزن على ما فاته . ترجمه : مصيبتها ميان خلايق بسويت قسمت كرده‌اند .

هر كه به روزى خدا راضى باشد ، بر آنچه ازو فوت شود اندوه نبرد .

( 18 ) من اصبح على الدّنيا حزينا فقد اصبح لقضاء اللّه ساخطا .

ترجمه : هر كه در بامداد آيد اندوهگين به جهت دنيا ، در بامداد آمده باشد ناخشنود از حكم خدا .

( 19 ) من اصبح يشكوا مصيبة نزلته ، فانّما يشكوا ربّه . احرى النّاس بالرّضاء من وثق بالقضاء . ترجمه : هر كه شكايت مصيبتى كند كه به او رسد ، شكايت خدا كرده باشد . سزاوارترين مردمان برضا كسى باشد كه به قضا واثق باشد .

( 20 ) لا تحزن على فقد محبوب ، و لا تيأس من درك مطلوب .

اندوه مبر بر نايافتن محبوبى ، و نوميد مباش بر يافتن مطلوبى .

( 21 ) انّ العبد ليفرح بالشّىء الّذى لم يكن ليفوته ، و يحزن على الشّىء الّذى لم يكن ليصيبه . فليكن سرورك بما قدّمت ، و اسفك على ما خلّفت . ترجمه : بنده شادى مىكند به چيزى كه ازو درخواهد گذشت ،