اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

من كلام الحكماء و الدّعاة

قال ، اخاف ان لا اؤدّى شكره . فقال : و هل تؤدّى شكر الماء البارد ؟ ! ترجمه : حكيمى يكى را ديد كه پالوده نميخورد ، گفت : چرا نميخورى ؟ گفت :

ترسم كه شكرش نتوانم گذارد . گفت : شكر آب سردى كه ميخورى ميگذارى و ميتوانى ؟ !

( 31 ) قال داود : يا ربّ كيف اشكرك ، و انا لا استطيع ان اشكرك الّا بنعمة ثانية . و فى لفظ آخر : و شكرى لك نعمة اخرى منك توجب الشّكر . فاوحى اللّه اليه : اذا عرفت هذا ، فقد عرفتنى و شكرتنى . و قيل فى معناه ،

شعر :

اذا كان شكرى نعمة اللّه نعمة * علىّ له فى مثلها يجب الشّكر

فكيف بلوغ الشّكر الّا بفضله * و ان طالت الايّام و اتّصل العمر

ترجمه : داود گفت : يا رب چگونه شكر تو گذارم ، و من نتوانم كه شكر كنم الا بنعمتى ديگر . و بلفظى ديگر : پس آن شكر كه خواهم كرد نعمتى ديگر خواهد بود ، و بر آن شكرى ديگر لازم . وحى آمد كه : چون تو اين مايه بشناسى از احسان من و عجز خود ، مرا شناخته باشى و هم شكر من گذارده . و شاعر اين معنى بنظم آورده است .

شعر :

گر همى شكر او فزون گويى * شكر توفيق شكر چون گويى