اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

الباب العاشر فى الشّكر و الصّبر

و پيشى گيرندهء « 1 » او ، يعنى : آنچه پيش از شكر كرده است ، مستوجب مزيد نعمت بود .

( 16 ) شكر اللّه نعمة سابقة يقتضى نعمة مستأنفة . اشكر النّاس اقنعهم ، و اكفرهم اطمعهم « 2 » . ترجمه : شكر خدا هم نعمتى [ است ] گذشته كه اقتضاى نعمت آينده كند . شكر كننده‌ترين مردم قانع‌ترين بود ، و ناسپاسترين طامع‌تر .

( 17 ) لو لم يتوعّد اللّه على معصية ، لكان يجب ان لا يعصى شكرا لنعمته . ترجمه : اگر خداى بر معصيت وعيد نكردى ، بايستى كه مردم معصيت نكردندى شكر نعمت او را .

( 18 ) انّ الصّبر على محارم اللّه ايسر من الصّبر على عذاب اللّه .

الجزع اتعب من الصّبر . ترجمه : صبر از آنچه خدا را از آن نهى كرده است آسان‌تر از صبر بر عذاب خدا ، جزع از صبر سخت‌تر .

( 19 ) الصّبر على المصيبة مصيبة على الشّامت « 3 » بها ، الصّبر جنّة من الآفة . ترجمه : صبر بر مصيبت ، مصيبت شماتت كننده بود ، صبر سپرى بود از آفت .

( 20 ) الصّبر مطيّة لا تكبو ، و القناعة سيف لا ينبو . الصّبر يناضل الحدثان ، و الجزع من اعوان الزّمان . ترجمه : صبر ستورى بود كه بسر

( 1 ) - اصل : پيشى گرفته گيرنده . ( 2 ) - اصل : اطعمهم . ( 3 ) - اصل : الشامة .