اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

من كلام الحكماء و الدعاة

ترجمه : تمام گناهى است ما را كه خداى ميفرمايد : رغبت مكنيد به دنيا ، و ما رغبت ميكنيم .

( 46 ) اذا صار اهل الجنّة الى بابها ، جعل البوّابون يقولون :

و عزّة ربّنا ! لا يدخلها احد قبل الزّاهدين فى الدّنيا . ترجمه : چون اهل بهشت بدر بهشت رسند ، دربانان گويند : بعزت خداى ! كه پيش از كسانى كه به دنيا رغبت ننموده باشند كسى در بهشت نشود .

( 47 ) قال بعض الائمّة لاصحابه : انّكم اكثر اعمالا و اجتهادا ممّن كانوا قبلكم ، لكنّهم كانوا خيرا منكم ، و قيل : و لم ذاك ؟

قال : لانّهم كانوا ازهد منكم فى الدّنيا . ترجمه : يكى از امامان اصحاب خود را گفت : شما از كسانى كه پيش از شما بودند به عمل و جهد زيادت ايد ، و ليكن ايشان از شما بهتر بودند . گفتند : چرا چنين است ؟ گفت : زيرا كه ايشان به دنيا رغبت از شما كمتر ميكردند .

( 48 ) من شغل بنفسه ، شغل عن النّاس ، [ و هذا مقام العاملين .

و من شغل باللّه ، شغل عن نفسه ، ] و هذا مقام الزّاهدين . ترجمه : هر كه بنفس خود مشغول شود ، از مردمان فارغ شود ؛ و اين درجهء عاملان بود . و هر كه بخداى مشغول شود ، از خود فارغ شود ؛ و اين درجهء زاهدان بود :

( 49 ) اذا تعلّق الايمان به ظاهر القلب ؛ احبّ الدّنيا و الآخرة جميعا ، و عمل لهما . و اذا بطن الايمان فى سويداء القلب ، و باشره ؛