اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٩١

من كلام الحكماء و الدعاة

از خدا شرم دارم كه مرا از خود مشغول بيند ، و او بر من اقبال فرموده .

( 39 ) قال واحد لبعضهم : اوصنى ! فقال : اوصيك ان تكون ملكا فى الدّنيا و الآخرة . فقال الرّجل : كيف اكون ملكا ؟ ! قال ازهد فى الدّنيا . ترجمه : يكى بزرگى را گفت : مرا وصيت كن ! گفت : تو را وصيت ميكنم كه در دنيا و آخرت پادشاه باشى . آن مرد گفت : چگونه پادشاه توانم بود ؟ ! گفت : چنان كه رغبت از دنيا بگردانى .

( 40 ) و سئل : من النّاس ؟ فقال : العلماء . قيل : فمن الملوك ؟

قال : الزّهاد « 1 » . قيل : فمن الاشراف ؟ قال : المتّقون . قيل : فمن الغوغاء قال : القصّاص . قيل : فمن السّفلة « 2 » ؟ قال : الظّلمة « 3 » . ترجمه :

پرسيدند از بزرگى كه مردمان كيستند ؟ گفت : [ دانايان . گفتند : پادشاهان كيستند ؟ گفت : ] زاهدانى كه به دنيا التفات ننمايند . گفتند : شريفان كيستند ؟ گفت :

پرهيزكاران . گفتند : غوغا كيستند ؟ گفت : حكايت گويان و قصه خوانان . گفتند :

ناكسان كيستند ؟ گفت : ظالمان .

( 41 ) و روى انّ المسيح قال : ما زهد فى الدّنيا من جزع من المصائب فيها . ترجمه : روايت كنند كه عيسى عليه السلام گفت : در دنيا زاهد نباشد ، كسى كه از مصيبتهاى دنيا جزع كند .

( 1 ) - اصل : الزاهد . ( 2 ) - اصل : السفل . ( 3 ) - الحكمة الخالدة ص 168 : سئل سفيان ( الثورى ) . . .