اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

الباب السابع فى الطّاعة و العبادة و المواظبة على الاعمال الصالحة

ترجمه : فاضل‌ترين اعمال آن بود كه نفس را بكراهيت بر آن دارند . هر كه در عمل تقصير كند باندوه مبتلا شود .

( 15 ) من تذكّر بعد السّفر استعدّ . انّ انصحكم لنفسه اطوعكم لربّه .

ترجمه : هر كه ياد كند دورى سفر را ساز راه بكند . هر كه خود را نيك خواه‌تر خداى را مطيع‌تر بود .

( 16 ) حيوة المرء كالشىء المعار ، و تسويفه بطاعته اغترار . ترجمه : حيات مرد چون چيزى عاريتى است ، و طاعت خدا باز پس افكندن از مغرورى .

( 17 ) سيئة تسؤك خير عند اللّه من حسنة يعجبك . ترجمه : سيئه‌اى كه تو را ناخوش آيد بنزديك خدا بهتر از حسنه‌اى كه تو را خوش آيد و متعجب گرداند .

( 18 ) لا تكن ممّن يرجوا الآخرة به غير عمل ، و ترجىء التّوبة به طول الامل .

ترجمه : از كسانى مباش كه آخرت اميد دارند بىعمل ، و توبه بازپس افكنند از درازى امل .

( 19 ) بادروا آجالكم باعمالكم ، و ابتاعوا ما تبقى لكم بما يزول عنكم ! ترجمه : باجل خود شتابيد باعمال خود ، و بخريد آنچه با شما باقى ماند به آنچه از شما زايل شود !

( 20 ) انّ قوما عبدوا اللّه رغبة ، فتلك عبادة التّجار ؛ و انّ قوما عبدوا اللّه رهبة ، فتلك عبادة العبيد ؛ و انّ قوما عبدوا اللّه شكرا ، فتلك عبادة الاحرار . ترجمه :

گروهى خدا را عبادت ميكنند از روى رغبت در ثواب و بهشت ، و آن عبادت بازرگانانست ؛ و گروهى عبادت ميكنند از روى خوف و ترس از عقاب و ترس دوزخ ، و آن عبادت بندگانست ؛ و گروهى عبادت خدا ميكنند از روى شكر نعمت او ، و