اخلاق محتشمى ( فارسى ) — الصفحة ٩

الباب الاول فى الدّين و معرفة الخالق جلّ ذكره

ترجمه : پيغمبر گفت خدا ميگويد : لا إله الّا اللّه حصن و قلعهء من است ، هر كه در آنجا شود از عذاب من ايمن باشد .

( 16 ) من قال : انا مؤمن فهو فاسق ، و من قال : انا عالم فهو جاهل . ترجمه :

هر كه گويد : من مؤمنم فاسق باشد ، و هر كه گويد : من عالمم جاهل باشد ، يعنى اعتراف و حمل به كار نزديكتر از دعوى [ است ] .

( 17 ) انّ الدين بدء غريبا و سيعود كما بدء ، فطوبى للغرباء ، ليس فى الدّين اشكال . [ ترجمه : همانا دين غريب آشكار شد ، و به زودى غريب بر ميگردد ، پس خوشا بغريبان ، در دين اشكالى نيست ] .

( 18 ) التّوحيد الّا تتوهّمه و العدل الّا تتّهمه ، رأس الدّين صحة اليقين .

ترجمه : توحيد آن بود كه خدايرا در وهم نيارى ، و عدل آن بود كه او را متهم ندارى ، اصل دين درستى يقين بود .

( 19 ) من عرف المعاد لم يغفل عن الاستعداد . من ضيّع يقينه خسر مروّته .

ترجمه : هر كه معاد بشناسد از استعداد آخرت غافل نباشد ، مروتش باطل شود آنكس را كه يقين ضايع گذارد ، يعنى بر يقين عمل نكند .

( 20 ) المغبون من غبن دينه ، و المغبوط من حسن يقينه . ترجمه : مغبون آنكس بود كه دينش بخلل بود ، و مغبوط و محسود آنكس كه يقينش تمام شود .

( 21 ) كفى من امر الدين ان تعرف ما لا يسوغ جهله . ترجمه : تمام بود از كار دين آنكه بشناسى آن قدر كه جهل بدان روا نبود .

( 22 ) عرفت اللّه سبحانه بفسخ العزائم و حلّ العقود و نقض الهمم . ترجمه :

خداى را شناختم بفسخ كردن عزمها و گشادن بسته‌ها و شكافتن قصدها .

( 23 ) لا تقدّر عظمة اللّه على قدر عقلك فتكون من الهالكين . ترجمه : عظمت