اسكندرنامه ( بخش ختا ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٥
محمد شيرزاد با صندوق از آب بيرون آمدن
باغ آمده به خاك‌وخون غلطيد . چون سلطان محمد در باغ رسيد و باغبان را به آن حال ديد ، سبب آن آشفتگى را استفسار نمود . باغبان گفت : اى شهزاده ! بنده را يك پسرى بود و دل بنده به آن خورسند بود كه در وقت تاخت ، اسكندر دست بريده شمشيرى بر آن پسر زد و عيّارى از عيّاران اسكندر به سر وقت او مىرسد ، رحم به حالش كرده بخيه بر زخمش مىزند و بنده اطّلاع يافته او را به باغ آوردم . خواهرت از جهت تسلّى بنده فرستاده است از بلخ جرّاحى آورده ، مرهمى به زخم او نهاد و رفت . تو مپندار كه آن پسر از زخم بترسيده است « 1 » و امروز مدّت او منقضى شده ، قطع حيات او گرديد و در اين پيرانه‌سر ، پشت مرا شكست .
[ سلطان محمد ] چون اين سخن از باغبان شنيد ، مانند گل شكفت و لشكرى كه همراه آورده بود برگردانيده به بلخ فرستاد و خود داخل باغ شد و خبر به شهربانو دادند كه برادرت به باغ مىآيد . بانو به استقبال برادر روان شد . تا رسيدن ، دست برادر ببوسيد و گفت : عجب كه برادر مهربان ياد همشيرهء كمينهء خود كرده است و اين شكسته را سرافراز نموده ! پس سلطان محمد داخل قصر شد ، گفت : آن جرّاح حرامزاده مرا از جا درآورد ، نزديك بود كه چنين همشيره‌اى را نابود نمايم . پس شهربانو دست برادر خود گرفت و آن جوان را به دو نمود كه سلطان محمد عيّار خود را به بلخ فرستاد در پيش خزانه‌دار خود كه :
ده تومان پول بفرست كه فرزند باغبان را دفن نمايم . پس مهتر رفته آن مبلغ را گرفته آورد .
سلطان محمد پول را تسليم باغبان نمود و گفت : چون پسرت در راه ما كشته شده است اين وجه را از براى عزاى او خرج كن و من بعد هم مبلغ خطير برات براى تو تحصيل خواهد شد . باغبان شهزاده را دعا كرده و آن پسر را به رسم بت‌پرستان دفن نمودند .
سلطان محمد بعد از ديدن همشيره به بلخ رفت و شهربانو عبد الحميد را از زير زمين بيرون آورد و با يكديگر معيوش كردند « 2 » .
محمد شيرزاد با صندوق از آب بيرون آمدن
محمد شيرزاد با صندوق از آب بيرون آمدن
اما قبل از اين مرقوم شده بود كه جمشيد خاورى محمّد شيرزاد را در صندوق
( 1 ) . كذا . ( 2 ) . معيوش كردن : ظاهرا تعيّش كردن .