بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٤
الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة
اذا اوقدت سعدى من الشّام نارها * تبيّنت فى اقصى الضّلوع اتقادها
چو برمىافروزاند سعدى ( يعنى زنى ) از شام آتش خويش ببينم من در دورترين پهلوها فروختن آن آتش .
و انّى و ان انسانى البين ذكرها * لاشتاق احيانا بحزوى بلادها
و به‌درستى من اگرچه فراموش گردانيد مرا جدائى ياد او ( زن ) آرزومند مىشوم گه‌گاه به حزوى شهرهاى او .
و اشكوا لما يعتاد قلبى كما شكا * سليم الافاعى كلّ حول عدادها
و گله مىكنم از بهر آنكه ياد مىآيد بر دل من همچنان‌كه گله كرد مارگزيده هر سالى از بازگشتن در گزيدن ماران .
( 46 ) المرتضى الموسوىّ :
خضبت كفّها الخواضب نقشا * انا منه على فؤادى اخشى
رنگ كرده است مر كف وى ( زن ) را زنان رنگ‌كنندگان نقشى ، من ازين نقش بر دل خويش مىترسم .
عجبا من بنانها و هى ماء * و عليها النّقوش لا تتفشّى
شگفتى از سرهاى انگشتان وى ( زن ) و اين‌ها آب است و بر زبر اين‌ها نقش‌ها پراكنده نمىشود .
الرّضىّ الموسوىّ :
خذى حديثك فى نفسى عن نفسى * وجد المشوق المعنّى غير ملتبس « 1 »
بگير تو ( زن ) حديث خويش را در تن من از دم من ، اندوه آرزومند رنجانيده پوشيده نيست .
الماء فى ناظرى و النّار فى كبدى * ان شئت فاغترفى او شئت فاقتبس « 2 »
آب در ديدهء من است و آتش در جگر من است ، اگر خواهى تو ( زن ) آب بردار يا اگر خواهى تو ( زن ) آتش ببر .
( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 425 ، س 16 . ( 2 ) . رضى ، ج 1 ، ص 425 ، س 17 .