بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

( 45 )

تخونون عهدى فى الهوى و احبّكم * كذا الورد محبوب و ليس له عهد

خيانت مىكنيد مر عهد مرا در دوستى و دوست مىدارم شما را همچنين گل دوست داشته شده و نيست وى را عهدى .

ابو سعيد الرّستمىّ :

بدت يوم خزوى من كواها المحاجر * فعاد عذولى فى الهوى و هو عاذر « 1 »

پديد آمده است در روز حزوى از روزن‌هاى چشم خانه‌ها ، بگشته است ملامت‌كنندهء من در عشق و وى معذوردارنده است .

فكيف و لو « 2 » ابدين ما فى قناعها * و ابرزن ما التفّت عليه المعاجر

پس چگونه و اگر پديد كنند آنچه در معجرهاى ايشان است و آشكار كنند آنچه برپيچيده است بر وى معجرها .

مررن بحزوى و الجآذر ترتعى * فلم تدر حزوى ايّهنّ الجآذر « 3 »

بگذشتند به حزوى و گوزن بچگان چرا مىكردند ، ندانسته حزوى كه كداميك از ايشان بچگان گوزن‌اند .

و مالت على الانقاء فاشتبهت بها * اهنّ النّقا ام ما تضمّ المازر « 4 »

و بچسبيدند بر توده‌هاى ريگ ، ماننداك شدند ايشان ( زنان ) به توده‌هاى ريگ ، [ آيا ] كه ايشان ( زنان ) توده‌هاى ريگ‌اند يا آن چيزها كه فراهم مىآرد آزار ؟

نصيبى من الدّنيا رضى امّ معمر * و ساير ما تحويه فى الرّيح ساير

بهرهء من ازين جهان خشنودى مادر معمر است ، و ديگر چيزهاى كه اين جهان گرد مىآرد در باد رونده است .

و قال ايضا :

هل الشّوق الّا ان يخطّ دم الحشى * سطورا بخدّى ما املّ معادها

هست آرزو مگر كه بنويسد خون اندرون تهىگاه خطها بر رخ من كه سير نمىشوم از بازآوردهء وى ؟

( 1 ) . يتيمة ، ج 3 ، ص 302 ، س 4 . ( 2 ) . يتيمة ، ج 3 ، ص 302 ، س 5 : « قد » . ( 3 ) . يتيمة ، ج 3 ، ص 302 ، س 6 . ( 4 ) . يتيمة ، ج 3 ، ص 302 ، س 7 .