بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٦١

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

ابو اسحق الصّابىّ :

تشابه « 1 » دمعى اذ جرى و مدامتى * فمن مثل ما فى الكأس عينى تسكب

ماننداك يكديگر شد اشك من آنگاه كه برفت و شراب من از ماننداك آن‌كه در جام است چشم من مىبريزد .

فو اللّه ما ادرى ابا الخمر اسيلت * جفونى ام من ادمعى « 2 » كنت اشرب

بخداى نمىدانم مى را فرو رها كرده است پلك‌هاى چشم من يا از اشك‌هاى خود بودم مى بياشاميدم .

مهيار بن مرزويه الكاتب :

ظنّ غداة الخيف ان قد سلما * لمّا رأى سهما و ما اجرى دما

پنداشته است در بامدادان خيف كه سلامت مانده است او ( مرد ) چو ديده است تيرى را و نرانده است خون را .

و عاد يستقرى حشاه فاذا * فؤاده من بينه قد عدما

و بازگشت ، پس روى كرد و بكاويد اندرون تهىگاه خويش را ، پس آنگاه دل وى از ميان اندرون تهىگاه وى نيست شده بود .

( 44 )

لم يدر من اين اصيب قلبه * و انّما الرّامى درى كيف رمى

ندانسته است از كجا رسيده شد به دل وى و به‌درستى تيراندازنده دانسته است كه چگونه تير انداخته است .

يا قاتل اللّه العيون خلقت * نواظرا فكيف صارت اسهما

اى كارزار كندا خداى ، به چشم‌ها ، آفريده شدند بينندگان ، پس چگونه شدند تيرها ؟

و راميا لم يتحرّج من دمى * مقتنصا كيف استحلّ الحرما

و كارزار كندا خداى به تيراندازنده‌اى كه پرهيز نكرد از خون من ، شكاركننده چگونه حلال ديد حرام را .

( 1 ) . در يتيمة ، ج 2 ، ص 256 ، س 5 « تورد » آمده است . امّا البلاغة ، ص 275 ، س 16 مانند بدايع الملح است . ( 2 ) . يتيمة ، ج 2 ، ص 256 ، س 6 ؛ البلاغة ، ص 275 ، س 17 : « عبرتى » .