بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

احبّ ثرى ارض اقمت بجوّها * و ان كان فى ارض سواها مغارسى « 1 »

دوست مىدارم خاك نم‌دار زمينى را كه مقيم شدى به هواى او و اگرچه بود در زمينى جز آن زمينى كه تو مقيم شدى جاىهاى نهال نشاندن من .

ابو الخطّاب الجبلىّ :

عشق السّماح فليس قرّة عينه * الّا اذا اكتحلت بغرّة وافد

عاشق شده است بر جوانمردى ؛ نيست روشنى چشم وى مگر آنگاه كه سرمه كشد به سپيدى پيشانى آينده‌اى .

فله على الاموال سطوة ثاير * و على بنى الآمال حنّة والد

وى را هست بر مالها حملهء مرد با كينه ، و بر فرزندان اميدها شفقت پدر .

و قال ايضا :

معيد زمان النّدى المنقضى * و مولد امّ المنى العاقر

بازگرداننده است زمان جود گذشته را ، و بزادن آرنده است مادر آرزوهاى نازاينده را .

يدلّ على جوده بشره * كما دلّ برق على ماطر

دليل مىكند بر جوانمردى وى گشاده‌روئى وى ، همچنانكه دليل كرد برق بر بارانى .

و قال ايضا :

متيّم بالنّدى فليس سوى * عذوله من سماحه خائب

عاشق است به عطا ، نيست جز ملامت‌كنندهء وى از جوانمردى وى نااميد .

مخاطب بالظّبى اعاديه * و بالمذاكى اليهم كاتب

خطاب‌كننده است به آهوها به دشمنان خويش و به اسبان نيكو به‌سوى ايشان نويسنده است ؛ يعنى كه نامهء وى به‌سوى دشمنان سپاه‌هاى گران است .

( 42 )

فكلّ ثغر به حمى و على * امواله كلّ مطمع واثب

هر سرحدّى به او بازداشت جاى است ، و بر خواسته‌هاى او هر طمعى حمله آرنده است .

( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 422 ، س 17 .