بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

و كنت اطالب الدّنيا بحرّ * فكنت « 1 » الحرّ و انقطع الكلام

و بودم جوينده از دنيا آزادمردى را ، بودى تو آن آزادمرد و بريده شد سخن .

و قال ايضا :

و على الخيول فوارس احجامهم * اقدام غيرهم من الفرسان

و بر اسبانند سوارانى ، كه بددلى ايشان شجاعت ديگران است از سواران .

قوم اذا خرج المبارز نحوهم * من اهله تبعوه بالاكفان

مردان‌اند چو برون رود مبارز به‌سوى ايشان از خويشان خويش ، از پى وى مىآرند كفن‌ها را .

ظلّ الحديد و بات و هو ضجيعهم * فروايح الابدان فى الابدان

روز گذاشته است آهن ، و شب گذاشت ، وى همجوار ايشان است ، پس بوىهاى زره‌ها در تن‌هاى ايشان است .

و قال ايضا يصف فارس و عدل عضد الدّولة فيها :

تفارقها السّباع الى سواها * اذا جاعت لتطلب ما تصيد

جدائى مىكنند از پارس ، درندگان بجز پارس چو گرسنه شوند ، از براى آنكه طلب كنند آنچه شكار مىكند .

كأنّ اللّصّ فيها رافضىّ * تمثّل فى الكنوز له يزيد

گوئى كه دزد در پارس رافضى است ، كه نمود در گنج‌ها مر وى را يزيد .

و لمّا اكثر الحسّاد فيه * و قالوا قد تعصّبت الجدود

و چو بسيار كردند حاسدان درو ، و بگفتند كه : بىانصافى كردند بخت‌ها .

( 39 )

اجاب الفضل عنه حاسديه * لامر ما يسوّد من يسود

جواب داد فضل از وى حاسدان وى را [ به‌سببى است ] كه مهتر گردانيده مىشود كسى كه مهتر مىشود .

ابو سعيد الرّستمىّ :

امير متى تدخل الىّ مسلّما * فاكثر ما تلقاه معروفه عندى

( 1 ) . يتيمة ، ج 4 ، ص 218 ، س 3 : « فانت » .