بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١

الباب الرّابع فى الخمر و الغزل

و قال ايضا :

يا ليل طل او لا تطل لابدّ لى لاسهرك * لو بات عندى قمرى ما بتّ ارعى قمرك

اى شب دراز شو يا مشو ، چاره نيست مرا بيدار دارم ترا ، اگر شب گذاشتى به نزد من ماه من شب نگذاشتمى نگاهدارنده ماه ترا .

الامام الفاضل المتفنّن حسام الدّين النّسفى :

تبسّمت عن واضح * كالبرق عند الومضان

بخنديد از دندان روشن چو برق نزد درفشيدن .

و قلّبت اردافها * فكدت لولا رمضان

و بگردانيد دو كونه‌هاى خويش ، خواستم اگر رمضان نبود .

صاحب الكتاب :

اقول لركب ازمعوا السّير بكرة * الى منحنى الوادى الّذى طاب واديا

مىگويم - مر سوارانى را كه عزم كردند رفتن را بامداد پگاه به‌سوى گشت وادى آنكه خوش شد - :

خذوا عبرات العين منّى و انضحوا * بهنّ من الاطلال ما بات صاديا

بگيريد اشك‌هاى چشم از من ، و بپاشيد اين اشك‌ها را از نشانه‌هاى سراى بر آنچه شب گذاشته تشنه .

( 31 )

و قولوا له انّ انهمال دموعه * يحرّم ان تستمطر المزن غاديا

و بگوئيد وى را - يعنى كسان سراى را - به‌درستى ريخته شدن اشك‌هاى وى حرام مىكند كه باران خواهى از ابر بامداد آينده .

و يا ربع ان تبصر حواليك مائرا * من الدّم مسفوحا فذاك فؤاديا

و اى سراى ، اگر ببينى گرد بر گرد تو گردنده‌اى از خون ريخته ، آن خون دل من است .

احبّتنا الصّافو الوداد تمالؤوا * على الغدر حتّى قد حمدنا الاعاديا

دوستان ما ، صاف دوستى ما ، يكديگر را اعانت كردند بر غدر ، چندانكه بستوديم دشمنان را .