بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

الباب الرّابع فى الخمر و الغزل

فرود آمديم و فرود آمدند اشترسواران درو ، زيارت مىكرديم عهد جاىهاى او را پياده .

( 29 )

نجلّ مواطئ اقدامهم * بها ان نلمّ بها راكبينا

بزرگ مىداشتيم پى سير ايشان را به نجد ، از آنكه فرود آئيم به او سوار .

فكم ضاع فى الرّكب دمع مصون * و كان لذاك الضّياع مصونا

چنداكه ضايع شد در ميان شترسواران اشك‌هاى نگاه داشته ، و بوده است آن اشك از براى آن ضايع شدن نگاه داشته .

شمس الشّعراء طلحة النّعمانىّ :

سرى و العيش من فرط الكلال * طلائح قد عقلن بلا عقال

شب رفت و اشتران از غايت ماندگى فرومانده‌اند ، كه بند برنهاده شده‌اند بىبند .

خيال من شميسة بعد وهن * الى صبّ نحيف الجسم بالى

خيالى از شميسه - يعنى زنى - به‌سوى عاشقى نزار تن كهنه .

فقال : و قد خفيت عليه سقما * خيال جاء يسأل عن خيال

گفت : خيال ، و پوشيده شدم بر وى از بيمارى . خيالى بيآمد مىپرسيد از خيالى .

و قال ايضا :

و اذا مررت على الاراك فقل له * لازلت تصقل غرب كلّ مؤشّر

و چون بگذرى بر درخت اراك ، بگوى وى را : هميشه باديا ، مىزداى ترى هر پاكيزه دندانى .

هل عهد ناقضة العهود بحاله * ام قد رمت بالغدر من لم يغدر ؟

هست عهدشكنندهء عهدها به حال خويش يا بزدست به تير غدر ، آن‌كس را كه غدر نكرد ؟

فرت الفؤاد بصارم من لحظها * فى جفنه « 1 » مستودع لم يشهر

ببريد دل را به شمشير برّان از نگريستن خويش ، در پلك چشم خويش وديعت نهاده است ، بركشيده نشده است .

( 1 ) . احتمالا « فى جفنها » بايد باشد .