بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

الباب الرّابع فى الخمر و الغزل

و چوگانهاى زلفها كه بازى كرد عقلهاى مردمان را مانندك گوىها .

و شفاها كحقاق اطبقت * من يواقيت على درّ ثمين

و لب‌ها چو حقّه‌ها كه فراز كرده شده از ياقوت‌ها ، بر مرواريد بيش‌بها .

بابى من جدت بالنّفس له * و هو بالطّيف على ضعفى ضنين

فدا باد پدر من مر آن‌كس را ، كه جوانمردى كردم به تن مرو را و وى به‌خيال با سستى من بخيل است ؛ يعنى نمىتواند ديد كه خيال را ببينم .

ذكره عندى مقيم راهن * و فؤادى عنده ثاو رهين

ياد وى نزد من هميشه دائم است ، و دل من نزد او مقيم دائم است .

ناعم بالوهم يدمى خدّه * غير انّ القلب صخر لا يلين

نازك است به انديشه خون‌آلود مىشود رخ او جز آنكه دل وى سنگ است كه نرم نمىشود .

العميد علىّ بن الحسن الباخرزىّ :

يقولون : سعدى اساءت اليك * و سعدى بهجرانها محسنة

مىگويند : سعدى - يعنى زنى - بد كرده است با تو ، و سعدى به جدائى خويش نيكوئىكننده است .

لانّى قد ازددت عمرا به * فيومى شهر و شهرى سنة

زيرا كه به‌درستى من زيادى يافتم زندگى به دو ، روز من ماه است ، و ماه من سال است .

صفىّ الملك علىّ بن محمّد الخاتونىّ :

يا دار اين قطين الحىّ يا دار * حيّاك مر تجز الانواء مدرار

اى سراى كجااند مقيمان قبيله . اى سراى تحيّت دهاد ترا ابرى كه بارانهاى وى رجز گويند ريزان ؛ يعنى رعد .

( 28 )

اين الاحبّة كيف الحال ما صنعت * يد النّوى بهم يا دار يا دار

كجااند دوستان ، چگونه است حال ايشان ، چه كرده است دست جدائى به ايشان ، اى سراى ، اى سراى .