بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

[ الباب الثّالث فى الافتخار بالنّفس و الآباء ] « 1 »

چو ستم كند گردش روزگار در آفريدگان و از حدّ درگذرد ، نيست بر آن گردش روزگار جز عطاء ايشان داد دهنده .

فالسنهم وقف على الصّدق و الوفا * و ايمانهم وقف على الجود و الرّفد

زبان‌هاى ايشان وقف است بر راستى و بر وفا و دست‌هاى ايشان وقف است بر جوانمردى و عطاء .

صاحب الكتاب :

تكسّبت من كدّ اليمين مآثرا * كفتنى ان اعزى الى الاب و الجدّ

كسب كردم از رنج دست راست هنرهائى را كفايت كرد مرا كه نسبت كرده شوم به سوى پدر و پدر پدر .

و ان كنت فى كلّ الفضائل واحدا * فانّى على رغم العدى امّة وحدى

و اگر باشم در جملهء هنرها يگانه‌اى ، به‌درستى من به خوارمندى دشمنان امّتم - يعنى گروهم - تنها من .

( 22 )

و لست به من يبغى نوالا من امرء * و ان سال من جدواه اودية الرّفد

و نيستم آن‌كس كه مىطلبد عطايى از كسى ، و اگرچه روان شود از عطاء وى وادىهاى عطاء .

اذا كان يطفوا غلفق المنّ و الاذى * عليها فقل لى كيف اكرع فى ورد

چو بود كه زبر آب برمىآرد چغزوارهء منّت و آزار زبر اين وادىها ، بگوى مرا چگونه دهن نهم در آبگاه ؟ يعنى آبشخور .