بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

[ الباب الثّالث فى الافتخار بالنّفس و الآباء ] « 1 »

آماده كردند مر روز جنگ را ، اسبان خرد موى باژگونه گشته و ميهمان شب آينده را گرسنه ، كوهان پاره كرده .

( 21 ) ابو الفتح البستىّ :

دعونى و امرى و اختيارى فانّنى * عليم بما افرى و اخلق من امرى « 1 »

بگذاريت مرا به‌كار خويش و بگزيدن من ، كه به‌درستى من نيك دانايم به آنچه مىببرم و مىآفرينم از كار خويش .

اذا ما مضى « 2 » يوم و لم اصطنع يدا * و لم استفد علما فما هو من عمرى

چو بگذرد روزى و نيكوئئى نكنم و فايده نگيرم دانشى ، نيست آن‌روز از زندگانى من .

القاضى التّنوحى الكبير :

رأيت صروف الدّهر حاربن تالدى * فلم تبق لى من طارف لا و لا تلد

بديدم گردش‌هاى روزگار را كه جنگ كردند به مال كنانهء من ، باقى نماندند مرا از مال نو ، نى و نه از مال كنانه .

و ما لى الى الايّام ذنب جنيته * سوى كرم الآباء و الحسب الغد

و نيست مرا به‌سوى روزها گناهى كه بكردم آن گناه را ، جز جوانمردى پدران و هنر بىپايان .

اذا حلّ ضيف فى منازل يعرب * فقد حلّ قبل الخلد فى جنّة الخلد

چو فرود آيد ميهمانى در خانه‌هاى قبيلهء يعرب ، پس فرود آيد پيش از بهشت در بهشت .

كرام لهم فى كلّ لأواء انعم * يترجم عنها السن الشّكر و الحمد

جوانمردانند مر ايشان را هست در هر سختى روزگار نعمت‌ها ، باز مىگويد از آن نعمت‌ها زبانهاى آزادى و سپاس .

اذا جار صرف الدّهر فى الخلق و اعتدى * فليس عليه غير جدواهم معد

( 1 ) . يتمة ، ج 4 ، ص 334 ، س 5 . ( 2 ) . يتمة ، ج 4 ، ص 334 ، س 6 : « اذا مرّبى » .