بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

[ الباب الثّالث فى الافتخار بالنّفس و الآباء ] « 1 »

عجبت لموتور يبيت على القذى * و فى الارض مركوب و سيف و صاحب

شگفت داشتم از مرد با كينه كه شب مىگذارد با خاشاك چشم و در زمين برنشستئى و شمشيرى و يارى .

( 19 ) عبد الصّمد بن بابك :

الا ربّ يوم قد طويت بياضه * و سر بلته ليلا من النّقع اليلا

هان كه بسا روزا كه ناپيدا كردم سپيدى او را ، و پوشانيدم او را شبى از گرد تاريك .

بمقربة لو شئت عند جماحها * اثرت بها من منبع الماء قسطلا

به اسبان برگزيده ، اگر بخواهم نزد سركشى پراكنم به اين اسبان از جاى برآمدن آب گرد .

و ليل سجنت الصّبح فى اخراته * و عوّضته العزم الاغرّ المحجّلا

و بسا شبا در زندان كردم صبح را در اواخر آن شب ، و عوض دادم مر آن شب را آهنگ سپيد پيشانى چهار دست و پا سپيد .

و قال ايضا :

لى الخلق الرّوّاغ عن كلّ منّة * اذا كانت الاطماع من شيع المنّ

مراست خوى روباه بازىكننده از هر منّتى چو باشد طمع‌ها از گروه‌هاى همدل سپاس نهادن .

فما راعنى همّ ارقت له اسى * و لا رابنى خطب قرعت له سنّى

كه نترسانيد مرا انديشه‌اى كه بيدار بودم از جهت آن انديشه را اندوهى ، و به شك نيفكندم كار بزرگ كه دندان بكوبم از جهت آن‌كار را .

و لا انا مشتاق الى ظلّ منعم * و لا انا مرتاح الى راحة تغنى

و نيستم آرزومند به‌سوى سايهء نعمت‌دهنده ، و نيستم با جنبش به‌سوى پنجه‌اى كه بىنياز گرداند .

فيا دهر ان اذنبت فالعفو شيمتى * و حسبك ان تجنى علىّ و لا اجنى

اى روزگار اگر گناه كنى در گذرانيدن خوى من است و بس است ترا كه شورانگيزى بر من و من شور نينگيزم .