بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

الباب الثّانى فى مكارم الاخلاق

رنج صبر كردن از خوىهاى جوانمردان است و اگرچه شب گذارد اندوه برافروزنده در سينهء وى آتشى .

لا يكتب الاجر الّا كلّ مصطبر * لم يكتب الدّمع فى خدّيه اسطارا

نمىنويسد مزد را مگر هر شكيبائى كه ننوشته است اشك در دو رخ وى خطها .

الدّمع فى الخدّ من زىّ النّساء و من * يحك النّساء يبرقع وجهه عارا

و اشك در رخ از خوى زنان است و هركه بماند زنان را ، روىبند بر روى خود بندد از ننگ .

( 17 )

هوّن عليك فما نفس بباقية * و هذه الدّار ليست لامرء دارا

آسان دار بر خود كه نيست تنى باقىمانده و اين سراى نيست مر مردم را سرائى .

و قال ايضا :

و انّ المنّ من نفر لئام * امرّ لدىّ من طعم المنيّة

و به‌درستى منّت از گروهى ناكسان تلخ‌تر است به نزديك من از مزهء مرگ .

يقلّ عطاءهم و المنّ جمّ * فلا كانوا و لا كان العطيّة

اندك مىشود عطاء ايشان و منّت نهادن ايشان بسيار است ، مبادا ايشان و مباد عطاء ايشان .

و قال ايضا :

الا افقر اللّه عبدا ابت * عليه الدّناءة ان يفقرا « 1 »

هان كه درويش كناد خداى بنده‌اى را كه سر

باززد بر وى ناكسى كه عاريت دهد پشت اشترى .

و من لا يعير قرى مركب * فقل كيف يعقره للقرى

و هركه عاريت ندهد پشت ستور برنشست ، بگوى چگونه مىكند وى را از جهت ميهمانى را .

( 1 ) . در حاشيهء اين بيت نوشته شده است : « افقر النّافة اذا اعار فقارها للركوب . »