بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

الباب الثّانى فى مكارم الاخلاق

بگشتم من فروشنده زمين خويش را .

فقلت ما صفقتى بخاسرة * ابيع ارضى و اشترى عرضى

پس گفتم : نيست دست برهم زدن من - يعنى بيع - زيان كار ، بفروشم زمين خويش و خرم آبروى خويش .

و قال ايضا :

لا يصرم الحرّ قوما لا اصطبار لهم * على صريمته الّا اعتدى و ظلم

نبرد آزادمرد از مردانى كه نيست ايشان را بر برش وى ، مگركه از حدّ درگذشت و ستم كرد .

انّ المظالم فى الدّنيا بلا عدد * و لا كظلم الّذى واصلته فصرم

به‌درستى ستم‌ها درين جهان بىشمارست و نه چو ستم آن‌كس كه پيوستى تو به‌وى پس ببريد .

و قال ايضا :

فوّض الى اللّه انّ النّجح مرتقب * اذا الامور الى ذى العرش فوّضت

[ بازگذار ] « 1 » بر خداى - عزّ و جلّ - كه به‌درستى پيروزى چشم داشته شده است چو كارها به خداوند عرش بازگذاشته شود .

و كن على مضض الاحداث مصطبرا * فانّها ان امضّت مدّة مضت

و باش بر سوختن حوادث روزگار شكيبائىكننده كه به‌درستى اين حوادث روزگار اگر بسوزاند مدّتى بگذرد .

و قال ايضا :

انّ السّلوّ اليه كلّ ذى اسف * يضطرّ غير حميد فاسل مختارا

به‌درستى برون آمدن از اندوه به‌سوى او هر خداوند اندوه درمانده مىشود ، ناستوده برون آى از اندوه برگزيننده .

تكلّف الصّبر من خيم الكريم و ان * بات الاسى موقدا فى صدره نارا

( 1 ) . به قرينهء « بازگذاشته شود » در سطر بعد .