بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١

الباب الثّانى فى مكارم الاخلاق

روزى به‌سوى غارتى ، جدّ نمايند .

اذا عربى لم يكن مثل سيفه * مضاء على الاعداء انكره الجدّ « 1 »

چو عربئى نباشد چو شمشير خويش در برّانى بر دشمنان ، ناشناخته آرد وى را بخت .

ابو سعيد الرّستمىّ :

علوة ما تنكرين من رجل * يحوى العلى و القميص منخرق

اى علوة چه انكار مىكنى از مردى كه گرد مىكند كارهاى بزرگ را و پيراهن او دريده است .

و هل يضرّ الكريم بزّته * السّيف ماض و جفنه خلق

و هيچ زيان دارد مر جوانمرد را جامهء وى ؟ شمشير برّان بود و نيام وى كنانه بود .

الامام جار اللّه العلّامة :

رعى روض المنى على الحرّ عار * انّ روض المنى وخيم المراعى

چريدن مرغزار آرزوها بر آزادمرد عار است - يعنى ننگ است - به‌درستى مرغزار آرزوها ناسازگار است چرازارهاى وى .

ليس يأوى الى القناعة الّا * عاجز لا يطيق كشف القناع

پناه نبرد به‌سوى خرسندى مگر ناتوانى كه نتواند برداشت معجر .

اسع تدرك به قدر سعيك مجدا * انّ مجد الفتى به قدر المساعى

بشتاب تا يا بى به اندازهء شتافتن خويش بزرگى را ؛ به‌درستى بزرگى جوان به اندازهء سعىهاى اوست .

وقفة بالهوان طرفة عين * كمبيت على نيوب الافاعى

و درنگى در خوارمندى چشم‌زدنى ، چو شب گذاشتنى بر دندانهاى ماران افعى .

( 16 ) و قال ايضا :

قد اصبحت جارتى تجهّلنى * غداة اصبحت بائعا ارضى

بامداد كرد يك شب زن همسايهء من مرا به‌جهل نسبت مىكرد ، در آن بامداد كه

( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 299 ، س 14 .