بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦
الباب الاوّل فى الحكم و الامثال
كه خوارمندى مىبياموزد به آن‌كس كه دور شد از مردان خويش و شمشير زنگ زند آنگاه كه جدا شود از نيام خويش .
القاضى الامام عبد الوهّاب بن نوح :
لان سرّ حسّادى تفاقم علّتى * فعلمى لم يسقم و لم يعتلل فضلى
اگر شاد كند بدخواهان مرا سختى بيمارى من ، علم من بيمار نشد و با علت نيست فضل من .
وجود و فقدان و سقم و صحّة * كذا مضت الدّنيا على النّاس من قبلى
يافتن و گم كردن و بيمارى و تن‌درستى همچنين گذشت اين جهان بر مردمان پيش از من .
صاحب الكتاب :
و ان تك فى رثّ من الثّواب مخلق * فانّ اللباب المحض فى باطن القشر
و اگر باشى در ژنده‌اى از جامه كنانه‌اى به‌درستى مغز خالص در اندرون پوست .
سيمضى سريعا حلو عيش و مرّه * فلا احد يبقى على الحلو و المرّ
زود خواهد گذشت شيرينى زندگانى و تلخى او ، نه كسى باقى ماند بر شيرينى و بر تلخى .