بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥

الباب الاوّل فى الحكم و الامثال

و سود ندارد گذشتن تو در بلندى چو بود بخت تو در نشيب .

و قال ايضا :

فخّل رقاب العيس يجذبها السّرى * بآمال قوم محصدات المرائر « 1 »

بمان گردن‌هاى اشتران را ، تا بكشد آنها را شب رفتن به اوميدهاى مردمان ، كه استوار يافته است توهاى وى .

فما التذّ طعم السّير الّا بمنية * و انّ الامانى نعم زاد المسافر « 2 »

كه بامزه يافته نشد مزهء راه رفتن مگر به آرزوى و به‌درستى آرزوها چه نكو توشهء مسافرى كه هست .

الامير ابو الفضلى الميكالى :

لا يقرضنّ اخ اخا و القرض مقراض الاخوّة * كم مقرض خلاله ليبرّه فغدا عدوّه

فام ندهد دوستى مر دوستى را ، فام ناخن پيراى دوستى است . بسا فام‌دهنده دوست خويش را از جهت آنكه نيكوئى كند با وى ، شده است آن دوست دشمن او .

( 12 ) و قال ايضا :

لا تهجونّ كريما اصبت منه مبرّة * و لا تبل فى قليب شربت سقياه مرّة

هجو مكن جوانمردى را كه يافتى از وى نيكوئى ، و مميز « 3 » در چاهى كه آشاميدى آب وى را يك‌بار .

جمال العرب الابيوردىّ :

الق العصا و اقم بموطنك الّذى * تلقى به هزل الزّمان و جدّه

بينداز عصا را و مقيم شو به‌جاى باش خويش ، بدانكه پيش آئى درين جاى باش خويش بازى روزگار را و جدّ وى را .

فالذّل يألف من نأى عن قومه * و السّيف يصدأ حين يهجر غمده

( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 343 ، س 13 ؛ در حاشيهء نسخهء اساس نوشته شده : « واحدها مريره » . ( 2 ) . رضى ، ج 1 ، ص 343 ، س 14 . ( 3 ) . « ميزيدن » بر وزن « پيچيدن » به‌معنى بول كردن باشد ، برهان .