بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣

الباب الاوّل فى الحكم و الامثال

و قال ايضا :

لا تلبسنّ حريرا لبس الحرير محرّم * انّ الحرير فعيل من حرّ نار جهنّم

مپوش حريرى را ، پوشيدن حرير حرام كرده است ، به‌درستى حرير فعيلى است از گرمى آتش دوزخ .

و قال ايضا :

و اذا سفيه عضّنى فى مجلس * و هناك من غرر الاكارم معشر

و آنگه كه بىخردى بگزد مرا در مجلسى ، و در آنجا از مشهوران كريمان گروهى .

فهم الالى عضّوا اذا ما هم رضوا * و هم الالى مكروا اذا لم ينكروا

ايشان آن‌اند كه بگزيدند چو ايشان رضا دادند ، و ايشان آن‌اند كه بدسگالى كردند چو انكار نكردند .

اوحد الزّمان الغزّىّ :

اذا انحنى المرء لم يعجب لصرعته * و قيل ما كان الّا راكعا سجدا

چو خم خورد مردم ، شگفت داشته نشود برو فكندن وى را و گفته شود : نبوده است مگر ركوع‌كننده‌اى كه سجود كرد .

تناقض الدّهر الّا فى تناقضه * فانّه لم يزل فى ذاك مطّردا

فعل‌هاى روزگار يك‌ديگر را مخالف‌اند ، مگر در مخالفت افعال وى ، كه به‌درستى روزگار هميشه بود در آن يكسان .

الرّضى الموسوىّ :

اذا قلّ مالى قلّ صحبى و ان نمى « 1 » * فلى من جميع النّاس اهل و مرحب

چو اندك شود مال من ، اندك شوند ياران من ؛ و اگر زيادت شود مال من ، مرا بود از جملهء مردمان اهلا و مرحبا .

غنى المرء عزّ و الفقير كأنّه * الى « 2 » النّاس مهنوء الملاطين اجرب « 3 »

( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 61 ، س 5 : « نما » . ( 2 ) . رضى ، ج 1 ، ص 61 ، س 6 : « لدى » . ( 3 ) . اين بيت مشابهتى به بيت ذيل از نابغه دارد : فلا تتركنى بالوعيد كأنّنى * الى النّاس مطلّى به القار اجرب مختارات ، ص 221