بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٩

الباب الاوّل فى الحكم و الامثال

و غافل مباش از كارى كه سست شد از وى كرانه‌اى ، تا از پى وى برود در سستى بىگمان باقى وى .

( 7 )

اذا طرف من حبلك انحلّ عقده * تداعت وشيكا بانتقاض مرائره « 1 »

چو كرانه‌اى از رسن تو گشاده شود گرهء وى ، يك‌ديگر را بلند كند زود به فيرانى توهاى آن رسن .

السّرىّ الموصلىّ :

اعاذل انّ النّائبات بمرصد * و انّ سرور المرء غير مخلّد « 2 »

اى ملامت‌كننده به‌درستى گردش‌هاى روزگار به‌جاى چشم داشتن ، و به‌درستى شادى مردم جاويد نخواهد ماند .

اذا ما مضى يوم من العيش صالح * فصله بيوم صالح العيش من غد « 3 »

چو بگذرد روزى از زندگانى نيك ، پيوند آن‌روز را به روزى نيك زندگانى از فردا .

ابو الفضل بديع الزّمان الهمدانىّ :

اذا احببت ان تبلو صديقا * و تعرف ودّه فاطلب نداه

چو دوست دارى كه بيازمايى دوستى را و بدانى دوستى وى را بجوى عطاء او را .

فان اعطاكه عفوا و الّا * فانّ الودّ واهية عراه

اگر دهد به تو عطا را به‌آسانى و اگرنه به‌درستى دوستى سست است گوش‌هاى او .

و قال ايضا :

ايا من تعرّض للدّاهية * و لم يلتزم سنن العافية

اى آن‌كس كه پيش آمده است مر بلا را و به‌خود نگرفت راه راست عافيت را .

سيأتى القضاء فلا تأته * و لا تقعدنّ على القافية

پس ازين بخواهد آمدن قضا ، تو بر وى مياى ، و منشين بر قافيت .

القاضى الرّئيس ابو الفتح نصر بن سيّار :

الا فاغتنم عيشا تطوف به المنى * و ساعات لهو لا تعود اذا تمضى

( 1 ) . ر . ك : بارودى ، ج 1 ، ص 29 ، س 15 ؛ ابن رومى . ك ، ج 2 ، ص 71 و ابن رومى . ح ، ص 197 ، س 11 . ( 2 ) . يتيمة ، ج 2 ، ص 170 ، س 10 و 11 . ( 3 ) . همان .