بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٥

الباب الاوّل فى الحكم و الامثال

فعدّ عن الاقلام و استنصر القنا * و سيفك انّ النّصل فى حدّه النّصر

دست بدار از قلم‌ها و يارمندىخواه از نيزه‌ها ، و از شمشير خويش ، كه به‌درستى تيغ شمشير در تيزناى وى ظفر است .

( 4 )

و انّا لفى الدّنيا كركب سفينة * نظنّ وقوفا و الزّمان بنا يجرى « 1 »

به‌درستى ما درين جهان چو برنشستگان كشتى پنداشته مىشوم ما به ايستادگان و روزگار ما را مىبرد .

طويت اللّيالى و اللّيالى مراحل * الى اجل يسرى الىّ كما اسرى « 2 »

در نوشتم شبها را و شبها منزل‌هاست به‌سوى مرگ ، كه به‌سوى من مىآيد همچنان‌كه من به‌سوى وى مىروم .

ابو منصور الكاتب المعروف بصرّ بعرا :

مهلا فمن دون الامانى هضبة * تزداد بالحرص ارتفاعا و زلق

آهسته باش ، كه پيش از آرزوها است كوهى ، كه زياد مىشود آن كوه به حريصى در بلندى و لغزائى .

لو جلت جول الفلك الدّوّار لم * تزدد فتيلا فوق ما اللّه رزق

اگر بگردى گشتن فلك گردنده ، زيادت نيابى آنچه در جو يك خرما بود ، بر آنچه خداى تعالى روزى كرده .

الصّاحب اسمعيل بن عباد :

و لمّا تصدّى لاعراضنا * و لم يك فى عرضه منتقم

چو تعرّض رساند مر آبروىهاى ما را يعنى بهجو - و نبوده است در آبروى وى جاى انتقام .

كتبنا الهجاء على اخدعيه * بمزدوج من اكفّ الخدم

بنوشتيم هجا را بر دو رگ گردن وى به جفت از كف‌هاى خدمتكاران .

( 1 ) . ر . ك : بارودى ، ج 3 ، ص 393 ، س 25 و ريحانة ، ج 1 ، ص 356 ، س 20 . ( 2 ) . ر . ك : بارودى ، ج 3 ، ص 393 ، س 23 و ريحانة ، ج 1 ، ص 356 ، س 21 .