بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

الكركس الخوارزمىّ :

قولا لمن يخفى طوالع شيبه * كيلا تكون عن المها اعراض

بگوئيد شما دوكس مر آن‌كس را كه به پشت مىبرد بر آيندگان پيرى را ، تا نبود از زنان نغز روىگردانيدنى .

مهلا فحكم اللّه ليس يصدّه * سيف فكيف يردّه المقراض ؟

آهسته باش كه حكم خداى بازنگرداند وى را شمشيرى ، چگونه بازگرداند وى را ناخن پيراى ؟ !

الامام ابو نصر الهيصم :

يا شيب او جعنى حلولك مفرقى * و اذا احتللت فليتنى بك امتع

اى پيرى به درد آورد مرا فرود آمدن تو بر تارك ، چو فرود آمدى ، پس كاشكى من به تو برخوردار مىشدمى .

و يخيفنى هجر المشيب كوصله * يا شيب وصلك ام فراقك اوجع

و مىبترسانيد مرا جدائى پيرى ، همچنان‌كه وصل او مىبترسانيد ، اى پيرى ، پيوستن تو يا جدائى تو دردناك‌تر است ؟

( 94 ) الامام شمس الافاضل الصائغى و هو من تلامذة جار اللّه و قد مرّ بالمقابر :

سلام على قوم مضوا لسبيلهم * فلم يبق الّا ذكرهم و حديثهم

درودى بر مردانى كه گذشتند [ به‌راهشان ] پس نماند مگر ياد ايشان و حديث ايشان .

لقد جمعتهم صرعة الموت فاستوى * قديمهم فى شأنه و حديثهم

گرد كرد ايشان را افكندن مرگ ، برابر شد ديرينهء ايشان در كار او و نو ايشان .

ابو سعد المعروف بلا يليق و كان من فضلاء خوارزم :

كفى الشّيب عيبا انّ صاحبه اذا * اردت له وصفا به قلت اشيب

بسنده است پيرى عيبى ، كه خداوند او چو خواهى مر وى را صفتى بر پيرى بگوئى كه اشيب .

و كان قياس الاصل ان قست شائبا * ولكنّه من جملة العيب يحسب