بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

مىرود به‌سوى بدى چو اسب تيزرو در تك ، و پاى وى از كوشش‌هاى نيك پابند است .

موحّد ربّه فى زعمه و ترى * اهواءه دون وجه اللّه معبودة

به يگانگى صفت‌كننده است پروردگار خويش را در دعوى ، و بينى هوىهاى او را فرود ذات خداى پرستيده .

يرعى حقوق اناس فهو معترف * بحفظها و حقوق اللّه مجحودة

نگاه مىدارد حق‌ّهاى مردمانى ، وى مقرّ است بنگاهداشتن آن ، و حقّ خداى را انكار كرده است .

( 93 )

دنياك غالية فى جاهليّتها * فالابن و البنت موؤد و موؤدة

اين جهان تو دور دررفت در جاهليّت خويش ، پس پسر و دختر ، زنده در گور كرده است پسر و دختر .

خصّوا بناتهم و هى الّتى وأدت * بجهدها كلّ مولود و مولودة

خاص كرده بودند دختران خويش را ، وى است زنده به گور كرده است به كوشش خويش هر فرزند نر را و هر فرزند ماده را .

اوحد الزّمان الغزىّ :

اذا اشتعلت قرون الرّأس شيبا * خبت شعل الخواطر و الطباع

چو برفروزد گيسوهاى سر از پيرى ، فرومىرود شعله‌هاى خاطرها و طبيعت‌ها .

فلا تقل البياض له شعاع * بياض العين يذهب بالشّعاع

پس مگوى : سپيدى وى را هست روشنائى ، سپيدى چشم مىبرد روشنائى را .

رشيد الدّين الكاتب المعروف بالوطواط :

عصيت الخمر لمّا صحّ عندى * بانّ الخمر آفة كلّ طاعة

نافرمانى كردم شراب را چو درست شد به نزديك من كه مى آفت هر طاعتى است .

فلم تر مقلتى فى الخمر خيرا * سوى ان تجمع الاحباب ساعة

نديده است چشم من در مى خيرى جز آنكه جمع كند دوستان را ساعتى .