بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

بس است بندهء خداى را سوراخ سنگخوارهى ( 3 ) پس از آنكه روزى كرده شود وى را درگذشتن خداى از وى .

و قال ايضا :

ايا ملكا نافذا حكمه * لحكم اللّيالى توقّع نفاذا

اى پادشاهى كه روان است حكم وى ، مر حكم شب‌ها را ( يعنى روزگار ) چشم‌دار روانيى .

فكم من جماهير صد الملوك * فطاروا فضاضا و صاروا جذاذا

چند از بزرگان پادشاهان گردنكش ، پريدند ريزه‌ريزه و ذرّه‌ذرّه ، بگشتند پاره‌پاره .

و هبك استويت على الخافقين * و احرزت هذا و هذا فماذا ؟

و انگار در تصرف آوردى هر كرانهء عالم را و ضبط كردى اين را و اين را پس چه ؟

المرء فى دنياه ليس بخالد * فعلام يطلبها بجهد جاهد

مردم درين جهان خويش جاويد نخواهد ماند ، از بهر چه طلبد وى را به كوشش قوى ؟

هو الطّالب الدّنيا و طالبه الرّدى * و الطّالب الفلكىّ اسرع واجد

وى جويان اين جهان است و جويان وى هلاك است ، و جويندهء فلكى زودترين يابنده‌اى است .

و قال ايضا :

باتت تقلّبنى الهموم مقلّبا * فى الفطرة العلويّة الافكارا

شب گذاشت مىبگردانيد مرا انديشه‌ها در آن‌حال كه مىگردانيد ، بودم در آفرينش بلندى انديشه‌ها را .

فلك يدور على الانام و انّه * سيدور احقابا و كم قد دارا

فلكى است كه مىبگردد بر آفريدگان و به‌درستى او پس ازين خواهد گشتن سال‌ها و روزها و چندا كه گشت .

شهب سوائر و هى فى تسيارها * تقص القوى و تقضّب الاعمارا