بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٠

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

چو بخواهى چيزى از خداى ، نباشد ميان وى و ميان تو در حال دعا پرده‌اى .

و لا تغفلن النّجوى فربّت ساعة * مباركة فيها الدّعاء يجاب

و غافل مشو از راز كردن با خداى ، كه بسا ساعتا مباركا كه در آن ساعت دعا اجابت كرده شده باشد .

و قال ايضا :

انت فى دنياك ضيف * و التّوانى منك حيف

تو درين جهان خويش ميهمانى ، و سستى از تو ستم است .

راقد انت و ما استع * ذبت فى الرّقدة طيف

در خوابى تو ، و هرچه خوش كردى در خواب خيالى است .

خاسر من نقده حي * ن يقوم السّوق زيف

زيان زده است « 1 » آن‌كس كه نقدهء وى چو بازار مىشود بدل است .

فاغتنم اجرا و ذكرا * حسنا فالوقت سيف

غنيمت‌گير مزدى و ياد خوب ، چون‌كه وقت شمشير است .

( 90 ) و قال ايضا :

ذر الملوك اذا ما حاجة عرضت * واقصد بها ملكا برّا بقاصده

بمان پادشاهان را چو حاجتى پيش آيد ، و آهنگ كن بدان حاجت پادشاهى نيكوكار به آهنگ‌كنندهء وى .

ابوابهم فى وجوه الوفد مغلقة * و باب مولاك مفتوح لوافده

درهاى پادشان در روىهاى آيندگان بسته است ، و در خداوند تو گشاده است مر آيندهء وى را .

تذمّ ان منعوا و المنع منه فان * جادوا مدحت و كلّ من عوائده

مىنكوهى اگر بازدارند ، و بازداشتن از خداى است ، و اگر سخاوت كنند بستائى ، و همه از فايدهء خداى - عزّ و جلّ - است .

( 1 ) . در نسخهء اساس واژهء « خاسر » نخست به « زيان‌كار » معنى شده و سپس قلم خورده و نوشته شده است « زيان زده » .