بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧
الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد
على انّنى ادرى اذا كان قائدى * بقائى بانّ الموت لا شكّ سائقى « 1 »
با آنكه من مىدانم چو بود كشندهء من بقاى من كه مرگ بىشك پس رو من است .
و ما جمعى الاموال الّا غنيمة * لمن عاش بعدى و اتّهام « 2 » لرزاق
و نيست گرد كردن مرين خواسته‌ها را مگر غنيمتى مر آن‌كس را كه زنده ماند پس از من ، و متهم كردى مر روزىدهندهء خويش را .
و منها :
فما لى اذمّ الغادرين و انّما * شبابى ادنى غادر بى و ماذق « 3 »
چه شده است مرا كه مىنكوهم بىوفايان را ، و به‌درستى كه جوانى من نزديك‌تر بىوفائى است به من دورويه‌اى .
تعيّرنى شيبى كأنّى ابتدعته * و من لى بان « 4 » يبقى بياض المفارق
سرزنش مىكند مرا به اين پيرى گوئى من برون آوردم مر اين پيرى را ، و كى دهد مرا كه باقى ماند سپيدى تارك‌ها .
الامير ابو الفضل الميكالىّ :
و ما المرء فى دنياه الّا كهاجع * تراءت له الاحلام و هى خوادع
و نيست مردم در جهان خويش مگر چو خفته‌اى ، مىنمايد وى را خواب‌ها و اينها فريبنده‌اند .
يعلّله طيف من اللّهو باطل * و يوقظه يوم من الدّهر فاجع
بهانه مىدارد وى را خيالى از بازى باطل ، و بيدار مىكند وى را از روزى از روزگار دردناك .
و قال ايضا :
اتركض فى ميادين التّصابى * و قد ركض المشيب على الشّباب « 5 »
مىبتازد در ميدان‌هاى كودكى كردن ؟ و بتاخته است پيرى بر جوانى .
( 1 ) . رضى ، ج 2 ، ص 557 ، س 2 . ( 2 ) . رضى ، ج 2 ، ص 557 ، س 3 : « اتماما » . ( 3 ) . رضى ، ج 2 ، ص 557 ، س 6 . ( 4 ) . رضى ، ج 2 ، ص 557 ، س 7 : « ان » . ( 5 ) . يتيمة ، ج 4 ، ص 381 ، س 8 .