بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

مىبگويى برق‌هاى صورت‌هاى بكاسته را هميشه ، و بگشت سپيد آن صورت‌ها به گرد ناى زنخ پير .

و قال ايضا :

اشعل الشّيب فى عذاريه نارا * و اعارته فى الكواكب عارا

برافروخته است پيرى در دو عذار وى آتشى ، و عاريت داده است آن آتش وى را در ميان نار پستانان ننگى .

و كسا عارضيه ثوب بياض * البس الغانيات منه نفارا

و پوشانيد پيرى بر دو عارض وى جامهء سپيدى ، پوشانيده است زنان نغز را آن‌جامه از وى رميدن .

نفر البيض عن بياض تجلّى * فى عذارى و نرن لمّا انارا

[ نفرت ] بجستند زنان سپيد از سپيدئى كه پيدا شده است در عذار من ، و رميدند چو روشنائى داد آن سپيدى .

( 87 ) مهيار بن مرزويه الكاتب :

خدع الزّمان مودّة من ثائر * و منى الحيوة وثيقة من غادر

فريب‌هاى روزگار دوستئى است از كينه‌ورى ، و آرزوهاى زندگانى عهدى است از بىوفائى .

نغترّ بالباقين منّا و الّذى * فرس المقدّم رائض للغابر

فريفته مىشويم بر باقى ماندگان از ما ، و آن شير كه شكسته است پيشين ما را به دو زانو درآمده است از جهت باقىمانده را .

الرّضى الموسوىّ :

شهىّ الى النّاس النّجاء من الرّدى * و لا عنق الّا و هى فى فتر خانق « 1 »

آرزو برده است به مردمان رستن از هلاك ، و هيچ گردنى نيست مگر كه او در قبضهء خبه‌كننده .

( 1 ) . رضى ، ج 2 ، ص 556 ، س 16 .