بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

يا قلب ما اغفلك * عن حركات الفلك

اى دل زهى غافل كه هى از حركات‌هاى « 1 » فلك .

ويحك هذا الرّدى * اليك يسعى و لك

واى بر تو ، اين هلاك به‌سوى تو مىشتابد و از بهر تو مىشتابد .

( 86 )

انت على سفرة * يشيب فيها الحلك

تو بر سفرى كه سپيد مىشود درو سياهى .

من انتهى نهجه * به غير زاد هلك

هركه قصد كند راه خويش را بىتوشه‌اى هلاك شود .

و قال ايضا :

اجدّك ما تنبّه للمنايا * كأنّك واجد عنها ملاذا

به‌حقيقت است از تو كه بيدار نمىشوى مر مرگ‌ها را ، گوئى كه تو يابنده‌اى ازين مرگ‌ها پناهى .

هب الدّنيا تحقّق ما ترجّى * من الآمال ويحك ثمّ ماذا

انگار كه اين جهان ثابت مىكند و در وجود مىآرد آنچه اميد دارى از اميدها ، واى بر تو پس آنگاه چى ؟

ابو سعيد الرّستمىّ :

و ما لذى الشّيب ان يطربا * و ما للمشيب و ما للصّبى

و چيست خداوند پيرى كه طرب كند ؟ و چيست پيرى را ؟ و چيست كودكى را ؟ يعنى چه نسبت است ميان پيرى و جوانى .

امن بعد خمسين ضاعت سدى * و اودى بها اللّهو ايدى سبا

پس از پنجاه سالى كه ضايع شده است آن پنجاه سال فروگذاشته و هلاك كرده است اينها را لهو ( يعنى بازى ) پراكنده .

تشيم بروق الدّمى دائبا * و قد شامت العارض الاشيبا « 2 »

( 1 ) . در اينجا « هاى » زائد است . زيرا « حركت » را دوبار جمع‌بسته : نخست با « ات » و سپس با « ها » . ( 2 ) . در حاشيه نسخهء اساس نوشته شده است : « و اقبح بذى عارض اشيب اذا . . . چون زشت است به خداوند عارض سپيد . . . . »