بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

و فكّر رويدا هل تعدّنّ سالما * الى آدم ام هل تعدّ ابن سالم

و انديشه كن به آهستگى كه هيچ شمرى مرد سلامت مانده تا به آدم ، يا شمرى پسر سلامت مانده‌اى .

( 85 ) و قال ايضا :

عجبت لمن جدّ فى شأنه * بحرّ الرّجاء و نار الامل

شگفت داشتم از آن‌كس كه جد كرد در كار خويش به گرمى اميد و آتش بدوس .

يؤمّل ما لم يقدّر له * و يضحك منه دنوّ الاجل

اميد مىدارد آنچه وى را تقدير كرده نشده ، و مىبخندد از وى نزديكى مرگ .

يقول : سافعل هذا غدا * و دون غد للمنايا عمل

مىگويد : بكنم اين كار را فردا ، و پيش از فردا است مر مرگها را كارى .

و قال ايضا :

يا جامعا للمال لا تأكله * يا ليت شعرى ما الّذى تأمله

اى ورزندهء مر خواسته را كه نمىخوريش ، اى كاشكى دانمى كه چه اميد مىدارى .

لا انت فى دنياك تحظى به * و لا الى آخرة تنقله

نه در جهان خويش بهره‌مند شوى به دو ، و نه بدان جهان نقل توانى كرد او را .

هل هو الّا حجر صامت * يحظى به بعدك من يبذله

هست وى مگر سنگى خاموش كه بهره‌مند شود به دو ، پس از تو آن‌كس كه بدهد وى را ؟

و قال ايضا :

انت فى دنياك هذى بين امواج المهالك .

تو در جهان خويش ، درين ، در ميان موج‌هاى هلاكى .

و يك يا غافل لم لا يخطر الموت ببالك .

واى بر تو اى غافل ، چرا گذر نمىكند مرگ بر دل تو ؟ !

و قال ايضا :